Þeir sem væla hæst
Eftir Jón Daníelsson
Allir virðast sammála um að hraustlega þurfi að skera niður ríkisútgjöld, en samtímis upphefst grátur og gnístran tanna í hverju horni.Varla er til sá forstöðumaður á vegum ríkisins sem ekki rís upp, styður sig titrandi fram á grátstafinn og mótmælir því harðlega að skorið verði niður hjá sér.
Það er þó ekki þannig að niðurskurðarhnífnum verði beitt einum og sér. Ríkisstjórnin vill líka hækka skatta á fólk sem hefur hærri tekjur og bæta við nýjum skattstofnum, m.a. byrja að taka pínulitla leigu fyrir afnot af helstu auðlindum í eigu þjóðarinnar – auðlindum sem hingað til hefur verið úthlutað ókeypis til þeirra sem voru í náðinni.
Og þar rís nú líka upp hver hagsmunagæslumaðurinn á fætur öðrum. Þessir menn láta sér reyndar ekki nægja að styðja sig við grátstafinn, heldur sveifla honum ógnandi í kringum sig. Hóta hikstalaust að atvinnulífið fari allt á hausinn ef stórgróðafyrirtækin fái ekki að menga að vild án þess að borga fyrir eða útvaldir sægræfar fái ekki að halda áfram að ganga í sjávarauðlindina án endurgjalds.
Frekjan ríður ekki við einteyming, var sagt hér í gamla daga. Og mér sýnist það lítið hafa breyst. Þrátt fyrir þau áföll sem hafa riðið yfir þetta samfélag er enn til fólk sem á nóg af peningum og getur vel borgað. Einmitt þetta sama fólk hrópar nú á torgum og heimtar að vera látið í friði með aurana sína.
Og hér er kannski kominn heppilegur mælikvarði fyrir Alþingi, þegar að því kemur að gera breytingar á fjárlagafrumvarpi næsta árs. Takið þá sem hæst væla og skattleggið þá sérstaklega. Þeir eiga peninga.