Þá er það frá

Eftir Karl Th. Birgisson

Jæja. Þá er það frá.

Nú hefur verið tappað af hluta af innibyrgðum og uppsöfnuðum pirringi þjóðarinnar.

Nú hefur formaður Framsóknarflokksins tekið enn eina u-beygjuna í blindgötunni sem hann ráfar um fram og aftur, en tekst samt alltaf að rekast á nýtt horn.

Og nú hefur forsetinn fengið seinni hlutann sinn af jafndýrasta sjálfsstyrkingarþerapíuprógrammi síðari ára.

Þá geta aðrir haldið áfram að vinna.

Frá og með deginum í dag er það (aftur) forgangsverkefni ríkisstjórnarinnar að ná viðunandi samningum um IceSave. Töfin hefur þegar kostað okkur tugi milljarða í minni hagvexti, meira atvinnuleysi, hærri vöxtum og engum fjárfestingum, og valdið ómældu tjóni á brothættu sálarlífi þjóðarinnar.

Ríkisstjórnin getur ekki búizt við stuðningi stjórnarandstöðunnar við þetta verkefni, allra sízt Framsóknarflokksins. Þar ræður för mónómanían í InDefence, en ekki heilbrigð og jarðbundin miðjupólitík, sem var m.a. aðalsmerki Steingríms heitins Hermannssonar.

Innantökur Sjálfstæðisflokksins eru efni í aðra messu.

Nú þarf ríkisstjórnin sumsé að standa á eigin fótum. Hvað skyldi stjórnarandstaðan í VG segja um það?

Fíkjublaðið

Ekki þarf að rekja hvernig hluti vinstri grænna hefur þvælzt fyrir viðunandi lausn á IceSave á öllum stigum málsins svo mánuðum skiptir. Ögmundur Jónasson sagði meira að segja af sér ráðherradómi í fyrra.

En man einhver af hverju það var? Það var ekki vegna ágreinings um efnisatriði – um vaxtastig, um lengd lánstíma, um reglur um greiðslur úr þrotabúi Landsbankans eða allt hitt sem samningaviðræðurnar snúast í raun og veru um.

Nei, hann var ósáttur við „vinnubrögð“. Hann vildi „63-0“ á þingi um samningana. Í gær klappar hann enn sama stein, því að „niðurstaða sem byggir á ósamlyndi er lakari en niðurstaða sem byggir á samstöðu“.

Er einhver til í að skilja þessa setningu með mér í smástund?

Væri bezta hugsanlega niðurstaða allra niðurstaðna sem sagt verri en engin, bara ef Þór Saari og Sigmundur Davíð hefðu eitthvað við hana að athuga?

Væri kannske nóg að Ástþór Magnússon væri ósáttur?

Þetta samstöðu- og vinnubragðafjas í Ögmundi og félögum er ekki bara hefðbundið pólitískt ábyrgðarleysi, sem hefur þegar valdið okkur gríðarlegu tjóni. Það er öðru fremur örþunnt fíkjublað utan yfir þá staðreynd að vinstri grænir eru í þessu máli eins og sumum öðrum í hugmyndafræðilegum keng.

Kengurinn

Takið eftir að hvergi nokkurs staðar hefur stjórnarandstaðan í vinstri grænum borið fram efnislegar tillögur um hvernig leysa mætti IceSave. Ekki eina hugmynd, ekki eitt efnisatriði, hvað þá einhvers konar heildarsýn byggða á markmiðum.

Við því er heldur ekki að búast. Undir afstöðu þeirra liggja miklu dýpri hugmyndafræðilegar rætur, sem skína í gegn í hvert sinn sem þau tjá sig.

Þau eru nefnilega á móti heimskapítalismanum. Sem er ágætt. Fram þjáðir menn og það allt.

Í þessu tilviki birtist heimskapítalisminn í hinu sameiginlega innistæðutryggingakerfi evrópska efnahagssvæðisins (EES, sem þau eru líka á móti) sem við höfum skuldbundið okkur til að taka þátt í.

Í stærra samhengi birtist andstaðan við heimskapítalismann í andúðinni á Evrópusambandinu (þar finna þau til óbilandi samstöðu með þeim parti íhaldsins sem lítur á ESB sem stórhættulegan alþjóðasósíalisma).

Í enn stærra samhengi eru þau á móti stóra skrímslinu, Alþjóðagjaldeyrissjóðnum, sem er skilgetið afkvæmi heimsvaldastefnu kapítalistanna, kúgunar þeirra á undirokuðum, smáum og veikburða þjóðum.

Þess vegna – og hlusti fólk nú bara á Ömma og Liljurnar þegar á reynir – eru þau á móti því að við leysum IceSave í friði við nágranna okkar. Það snýst ekki um vaxtastig eða gjalddaga. Það snýst um allt annað – hvað við erum lítil og varnarlaus á móti vondu kapítalistunum úti í heimi.

Þá er það frá

Sko. Það er margt slæmt við heimskapítalismann og fátt ofsagt um hann.

Um það vitna ótal dæmi víða um heim.

Flestir jafnaðarmenn muna þó ekki bara „Fram þjáðir menn“ heldur líka „í þúsund löndum“, og hafa þess vegna kosið að gæta hagsmuna launafólks, neytenda, umhverfisins og fjölmargra annarra réttinda almennings í alþjóðlegri samvinnu líkt þenkjandi þjóða – í anda raunverulegrar alþjóðahyggju jafnaðarmanna.

Þess vegna er til dæmis Evrópusambandið svo merk tilraun um lýðræði, mannréttindi, frið og samvinnu sem raun ber vitni um.

Þeir vinstri menn sem velja sér hlutverk kveinandi fórnarlambs og líta framhjá raunverulegum lausnum á raunverulegum viðfangsefnum – í alþjóðlegu samstarfi byggðu á sameiginlegum gildum um velferð og réttlæti – þeir eru á miklum villigötum.

Kjósi þeir að einangra landið – og kjósi þar með enn frekari samdrátt og atvinnuleysi, félagslegar hörmungar og veikingu velferðarþjónustunnar – þá er ábyrgð þeirra jafnframt mikil.

Að fenginni slíkri niðurstöðu væri líka hægt að segja um samstarfið með þeim í ríkisstjórn: Þá er það frá.