Að þora ekki í´ann
Eftir Ómar Ragnarsson
Athyglisvert orðalag er notað í Reykjavíkurbréfi Morgunblaðsins á sunnudag. Sagt er að breskir þingmenn hafi ekki þorað á sínum tíma að krefjast rannsóknar á því þegar Bretar ákváðu að ráðast inn í Írak af því margir þeirra „þorðu ekki í“ Tony Blair af því að hann hefði komið þeim þangað sem þeir voru og þeir því verið háðir honum.
Athyglisverð hugsun bréfritara kemur þarna fram því að hér á Íslandi hefði verið hægt að setja nöfn Davíðs Oddssonar eða Halldórs Ásgrímssonar inn varðandi þingmenn þáverandi stjórnarflokka.
Hafi Davíð skrifað Reykjavíkurbréfið er hann að lýsa ástandinu í eigin flokki 2003 þegar enginn „þorði í“ Davíð því allir áttu allan frama sinn og þingsæti að þakka honum.
Ekki þurfti nema eina litla handarhreyfingu foringjans til að blása þeim út af taflborði stjórnmálanna.
Í bréfinu er því lýst að engin athugasemd hefði komið fram í þingflokkum eða ríkisstjórn, hún hefði haldið velli í kosningunum og þar með ljóst að þjóðin hefði verið þessu samþykk.
Sjaldgæft er að hugarfar og hugarheimur valdhafa komi svona skýrt fram sem í Reykjavíkurbréfinu.
Vorið 2003 voru 70% þjóðarinnar andvíg ákvörðun Davíðs og Halldórs samkvæmt skoðanakönnunum en í kosningum var þetta mál aðeins eitt af mörgum og því var auðvelt að komast hjá því að um það yrði kosið.
Þetta útskýrir líka af hverju þjóðaratkvæðagreiðslur um mikilsverð mál eru svo mikið eitur í beinum valdhafa hér á landi að engin slík hefur verið haldin í 65 ár.
Út úr Reykjavíkurbréfi dagsins skín mikil ánægja bréfritara með það hvernig ráðríkir valdhafar geta drottnað yfir þeim sem eiga allt sitt undir því að vera í náðinni og gera sér grein fyrir því að best sé fyrir þá að „þora ekki í“ foringjana, – eins gott að halda sig á mottunni.
Raunar var þessi hugsunarháttur búinn að smita svo mikið út frá sér niður allan þjóðfélagsstigann 2003 að mikill meirihluti þjóðarinnar var meðvitaður um að það var eins gott að „þora ekki í“ Davíð í smáu eða stóru.