Dugnaður og elja

Eftir Karl Th. Birgisson

Það vill lesendum Herðubreiðar til happs, að ég er of latur til að standa í ritdeilu við Ögmund Jónasson.

Læt þess vegna nægja að vísa Ögmundi á vef ungra jafnaðarmanna, þar sem hann getur fylgzt með IceSave-skuldaklukkunni tifa.

Ef það er of erfitt gæti hann til tilbreytingar reynt að hlusta á Alþýðusambandið, t.d. hér og hér, um kostnaðinn sem dugnaðurinn í þeim Liljunum hefur fært okkur.

En það þarf svosum ekki að hafa bölvaða kratana fyrir þessu.

Ármann Jakobsson hefur gert ágæta grein fyrir meintum stjórnarþingmönnum sem hafa „misskilið hlutverk sitt og ranglega nýtt atkvæði kjósenda (t.d. mitt) til samtaka sinna til þess að þykjast vera eigin flokkur.“

Það eru jafnvel mun hægari heimatökin fyrir Ögmund að ræða enn og aftur hreinskilnislega við til dæmis þennan ágæta mann á næsta þingflokksfundi.

Ég veit að Ögmundur gerir þetta allt af sama kappi og elju og hann hefur beitt hingað til í IceSave-málinu, með þeim árangri að fleira íslenzkt launafólk er án atvinnu, fjölskyldur og fyrirtæki þurfa að greiða hærri vexti en ella, ríkið fær minni skatttekjur, velferðarþjónustunni blæðir enn meira, og það er almennt miklu betri stemmning í samfélaginu.

En nú er ég orðinn alveg úrvinda.